There is no place like home

Het inpakken duurde een hele dag. De verhuzing nog eentje. En het uitpakken nog eentje. Midden in het tumult zat ik in bed. De verhuizing een rib uit mijn lijf. Maar ik moest gewoon terug. Om de hoek bij mijn familie, in de buurt van vertrouwde dingetjes. En het heeft mij teruggezet in termen van herstel. En het is eng om binnen 1 week dit te organiseren en op te tuigen. En gisteren kwamen mijn zusje en vriendin Alie de boel uit dozen halen en inrichten. Wat een spektakel. Het leek of zij al jaren niets anders deden samen. De rookpauzes waren op het balkon. Vervolgens kwamen de neefjes en nichtjes. Mijn huisarts. Mijn moeder. Volgens mij hebben we nu alles en het is werkelijk een paleisje. Check FB voor de pictures. En natuurlijk hangt er een zwem van triestigheid. Ik loop niet zomaar uit een relatie van vijf jaar. En ik mis de grote rode aanlooptijger. Gisteren kennisgemaakt met de thuiszorg, dat was even wennen. Maar maandag gaan ze starten, twee keer per dag. Lekker douchen, een praatje. En dan las ik een week verplichte rust in. Wassenaar voelt fijn maar het is even wennen. Het flatgebouw lekker rustig, de omgeving groen en vroeg in de ochtend de Haan van de kinderboerderij hierachter. Ik heb geboft. Maar, ik heb er echt mijn best voor gedaan. En dat zijn vaak de mooist beloonde resulaten..

Daan Brabant is columniste en schrijft columns over alles wat beweegt en stilstaat.