How old is your soul..

Zo, is mijn haar gegroeid, ik heb vanmorgen tenminste 1 centimeter geconstateerd. Gisteravond zelfs een bakje heerlijke tonijnsalade van Me Gusta gegeten. Mmmmm.. En de thuiszorg moet mij wakker maken bij binnenkomst om half acht. Ongekend! Meestal ben ik reeds om zes uur op. Met mijn wereldbroemde lijstje waarop alle actiepunten van die dag staan. Volgende week komt de zorg op maat van de Gemeente, de roelstoel kan niet naar buiten en daar moet een speciale dorpel komen zodat ik met oud brood naar de geitjes kan. Wat wel zou kunnen is de rolstoel over het balkon kiepen, lekker makkelijk. Ware het niet dat ik hem heb geleend. Maar goed tot die tijd blijven wij uitrusten en het eetvermogen uitbreiden. Ook niet onbelangrijk, volgens mij ben ik naar de volgende fase van mijn ziekte. Die van acceptatie. Ik laat nog wel eens een traan vallen en kijk vooruit naar de leuke, gezonde, inspiratievolle activiteiten, want die zijn er zat. En voorts geniet ik van mijn lieve familie en huisarts. Met een grote bonten deken vol lieve gedachten wordt ik elke dag ingepakt. Niets is te veel. Waar we voorheen allemaal overstuur waren slaan we nu terug met elkaar met liefde en humor. Mijn broer daargelaten, die is altijd een beetje vreemde eend in de lucht geweest. En dit keer een blauwe. De verhuiskaarten gaan vandaag op de post. Morgen proberen wij nog wat losse eindjes vast te breien in de berging en dan dit weekend administratie. Morgen haar verven. Ik zelfs mooie gelakte lange nagels, iedereen stomverbaasd! Dat is ongeveer acht jaar geleden. En zo ga ik verder met die Rotterdamse schatten. Op weg naar de toekomst.

Daan Brabant is columniste en schrijft columns over alles wat beweegt en stilstaat.